زینب کیست ؟
زینب در نوحه های لری
از حضرت زینب در نوحه های لری با نامهایی چون : دختر حیدر کرار ، دختر شیرخدا ، زاده ی زهرای اطهر ، دختر سلطان دین ، خُوئر(خواهر) غمگسار و بالاخره پیامدار حسین یاد شده است که در عین سُخته (سوخته) دلی چون چراغ قافله اسیران ضمن آنکه گریوه (گریه ) کننده و نیز پناهگاه یتیمون حُسی (حسین) است ، کلُوم (کلام) پر سوزش شکننده فرق ستمگران و همچنن روانه کننده جنگنجویان به جبهه نبرد است :
پیام زینب و اشک یتیمو روانه کرد ابوالفضلُ وه میدو
و
گریوه کننده وه حال یتیمون بی پناه زینب چراغ قافله سُخته ده داغ قافله
و
برار برار زینبِ نالو میکه گریوه وه حال یتیمو میکه
یَه زینبَ یاد شهیدو میکه ناله سر نعش جِوونو میکه
نوازش جمع پریشو میکه آه دلش چرخِنِه ویرو میکه
آسمون بی آساره
(سروده : خاطره جلدانی)
آسمون بی آساره زینب بی حونمو
ائی فلک وا تیغ خنجر می زنه وه جونمو
کربلا تش وه دله سی حلق علی اصغرش
می زنه وا سر و سینه کو گُلیاکه پرپرش؟
شیعیو امشو گلاره آسمو بی دلگرو
ظلمه کهه بِفتَه علی اصغر وه دس کافِرو
تا قیامت چش شیعه پر ده بارون خدا
تش بی دی زنسه ده مین دل شاه و گدا
زینب دل سُخته
زینب سُخته دِلم ری و وطن آوردِمه
مه خَوَر ده مرگ هفتاد و دو تن آوردمه
نه ابوالفضلی مِه دارِم دُرّ دریای کرم
که بیاره مشکِ آوی سی یتیمونه حرم
وه سر دس برارم آخرین یار حُسی
ده عطش سیرآو بیه اصغر شیرخوار حُسی
اشکِنانه فرق اکبر نوگل پرپرمِه
حُفتیه ده کربلا او شبه پیغمبر مِه
راس خینی شاه دینم رَتَه نوکِ خیزرو
ها تلاوت میکه قُراو قرص آسِمو
دختر زهرای اطهر غمگسار کربلا
مه پیامدار حسینم زینب صاحب عزا
راس شاه ده تن جدا بی وه دس شمر لعین
سیلی زَنه وه سکینه دختر سلطان دین
بیا زینب
(سروده سید مصطفی موسوی)
بیا زینب که یه امشو تونی مهمومه حُسی
خُوئَرم جون تونو جونه یتیمونه حُسِی
سیل کو وه شبه پیمبر علی اکبر جِوو
جونشِ وَنَه ده میدو وا نِها ج.نه حُسی
سیل بَکو اصغر شیش ماهه وا تیر حرمله
داره پر پر می زنه ده مینه دامونه حُسی
سیل کو عبای علمدار و سپهدار سپاه
هم جلوداره و هم سقای بچونه حُسی
سیل بکو جعفر و عون و قاسم تازه دوما
سیل بکو وه ای وفادری یارونه حُسی
کوفیان ننگتو با
(سروده علی رضا قهرمانی)
اهل کوفه ننگتو با نوم ننگ هیشتید وه جا
چی کر دید ای قوم ظالم وا حُسی ده کربلا؟
رحم نکردید وه یتیمو تش زیتو ده خیمه یا
کُشتی تو سبط پیامبر خامس آل عبا
داغ نیات وه دل زهرا ده زمین کربلا
لعن عالم وه شما با کوفیون بی حیا
اشکناتو فرق ناز اکبر رعنای مِه
شبه پیامبر کجا رَت نوگل زهرای مَه؟
ساقی دشت بلا سرلشگر و سردار دین
بی دس و تشنه لوئه او یوسف ام البنین
آخرین سروازِ لشگر اصغر شیری زوو
حرمله وا تیر کینه حلقش کرده نِشو
زاده ی زهرای اطهر زینب کبری منم
وا کلوم پر ده سوزم تش ده عالم می زنم
پاپتی وا کاروون کربلا دارم میام
میشکنم فرق ستمگر وا دم تیغ کلوم
دختر حیدر
(سروده : قهرمانی - خالقی)
نُویتو بی کس و بی یارِم مِه
دختر حیدر کرارّم مِه
ها میایه قاصدی ده قافله غم
ری چَشیاش گرته اُری ده ماتم
خَوَری ده نیزه و ده کینه داره
ده لویا بار گرته سکینه داره
آسمو کِل میزنه کِل وا گریوه
لاله یا لُو تشنَنه کی بَفِریوه؟
ره دراز و پر ده خاره ، پا پتینِم
سارِوو امونِی به حُسینِ بِینِم
آسمو سی کربلا خَرَه وه سر زیه
تش ده گوش تشنیا سازِ چَمَر زیه
شیر زرد کربلا غلطو ده خینه
دسیاش مَنَه وه جا مَشکِش پَتینه